DRIFTSTONE
Ze kwamen niet samen aan.
Ze werden gevormd door tijd, door stroming, door iets wat niemand ooit heeft gezien.
Eerst was er alleen beweging. Water dat droeg, duwde, losliet.
Ruwte die zachter werd. Hoeken die herinneringen werden.
De grootste draagt de sporen van vuur en aarde.
Donker, doorleefd, alsof hij alles al heeft gezien.
De lichtere vormen ernaast lijken zachter, bijna stil.
Alsof ze geleerd hebben dat weerstand geen zin heeft.
Samen hangen ze nu stil.
Niet meer onderweg. Niet meer op zoek.
Maar nog steeds in beweging — vanbinnen.
Driftstone is geen steen.
Het is een moment waarop iets stopt met vechten en begint te zijn.
