DEEP BREATH
Alsof alles even stilvalt.
De horizon ligt niet vast, ze trilt, verschuift, verdwijnt en komt terug.
Alsof het landschap zelf ademt.
De donkere onderlaag draagt gewicht, diepte, misschien zelfs iets dat ingehouden werd.
Daarboven opent het licht zich langzaam, niet fel, maar zacht en gedragen.
Dit werk vraagt niets.
Het duwt niet, het roept niet.
Het nodigt uit om even te blijven, om niet te zoeken naar betekenis, maar gewoon te ademen.
In.
En uit.
Ergens in dat ritme komt er ruimte.
