MAGMA
wat onder de oppervlakte blijft gloeien
Boven: een hemel die zich niet haast, oker wegzinkend in stof en licht, alsof de dag zelf nog aarzelt.
Daaronder begint het te broeien, donkerrood, verbrand, gelaagd, de huid van iets dat al eeuwen wacht om weer naar buiten te mogen.
Dit is geen vuur dat opflakkert.
Dit is de gloed die dieper zit, die zich niet toont, maar draagt, onder elke laag plaaster, onder elke barst, iets wat nooit echt stilligt.
Zo is het ook met ons: wat aan de oppervlakte kalm lijkt, kan vanbinnen nog altijd smelten.
MAGMA herinnert eraan dat rust niet betekent dat er niets gebeurt, soms is het net onder de huid dat alles vorm krijgt.